Storythai

LOVE SICK 16

อือ.....ยู.....นี่ที่ไหนอะเนี่ย......กว้างจังเลย ร่างเล็กสะลึมสะลือ.....ก่อนเลื่อนสายตามไปตามห้องกว้าง.......ปากเล็กยังคงเจื้อยแจ้วไม่ขาดปาก

บ้านยูครับ ร่างสูงตอบเสียงเรียบ......พร้อมแก้วน้ำที่ยื่นให้ร่างเล็ก.........ร่างบางยิ้มน้อยๆก่อนจะรับมาจากมือร่างสูง......ดื่มจนหมดถ้วย

โทโมะครับ......ไม่อยากได้ของขวัญจากยูหรอ.....ทำไมไม่ถามถึงเลยอ่ะ ร่างสูงโน้มตัวลงบนเตียงนิ่ม.....คร่อมร่างเล็กไว้.......ใบหน้าที่ห่างกันแค่คืบทำเอาร่างเล็กหน้าแดง......ก่อนตอบบทสนทนาร่างสูงด้วยเสียงแผ่วเบา

แค่มียู.......โทโมะก็ดีใจแล้วล่ะ......แค่ยูรักเรา......ไม่มีใครก็พอแล้ว....... ร่างเล็กยิ้มเขินๆ......ก่อนประทับริมฝีปากสวยที่แก้มร่างสูง

ว้า.......แต่ยูอยากให้ของขวัญชิ้นสำคัญที่สุดนี่นา...... ร่างสูงทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย....ก่อนก้มลงประทับริมฝีปากบาง....ลิ้นหนาถูกส่งเข้าเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก...ก่อนจะส่งวัตถุกลมด้วยลิ้นหนาเข้าปากบาง

อืม....ยู......อะไร..... ร่างเล็กผละออกมาน้อยๆ......ก่อนหยิบสิ่งที่อยู่ในปากออกมา.........ร่างเล็กมองวัตถุกลมวงแหวนสีทองสลักชื่อYUICHI..........ยิ้มเล็กๆทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลรินด้วยความสุขใจ.........

ร้องทำไมเนี่ย......เดี๋ยวนี้ขี้แยจังนะ..... ร่างสูงชูแหวนสีเดียวกันที่ถูกสวมอยู่ในนิ้วนางซ้าย......วงแหวนที่มีขนาดต่างกันไม่เท่าไหร่.....สีทองคำบริสุทธิ์.....ออกแบบมาให้คู่กัน........คงจะเป็นแค่ชื่อที่สลักไว้ไม่เหมือนกันเท่านั้น.......TOMOHISA.

เพราะยูเลยนะ.....ทำไห้เราขี้แย.....อึก.....ต้องปลอบเราตลอดไปด้วย...... คนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างของชายหนุ่มดันอกแกร่งเบาๆ......
ตายล่ะ......อายจัง......พูดไปได้ไงเนี่ย.......ยูเงียบไปเลยสีหน้าตกใจเล็กน้อย......ทำไงดี.......เขิน

โทโมะรู้มั้ยครับ.......เวลาโทโมะเขินเนี่ย.......น่ารักที่สุดเลย..... ก่อนประกบปากบาง......แผ่วเบา......ก่อนจะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ........

ขอได้มั้ย...... ร่างสูงมองอย่างชั่งใจ.......ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ......ส่งมือเล็กคล้องคอร่างสูง.......ส่งสายตาน่ารักเหมือนเรียกร้องความสนใจ

ร่างสูงล้มตัวลงปิดริมฝีปากบาง......มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข.......เลื่อนมือสัมผัสผิวใต้ร่มผ้า.......สะกิดเล็กๆที่ยอดอดสีชมพูเข้ม

อือ.....ยู..... ร่างเล็กครางแผ่วเบา.......เมื่อร่างสูงละริมฝีปากออก........ซุกไซร้คอระหงขาว......ดูดเม้มหนักๆ.......จนเป็นรอยแดงรอบคอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คุณหนูคะ.....คุณนายเรียกพบค่ะ...... เสียงสาวใช้ที่มาขัดได้จังหวะ........ร่างสูงหยุดชะงัก........ก่อนลุกพรวดไปเปิดประตู...........ใบหน้าร่างเล็กที่ว่าแดงเรื่อแล้ว......ตอนนี้กลับแดงแจ๊ดเข้มเชียว........(ยูเคยไปขัดจินไง......เลยเอาคืน.....)

โทโมะครับ........ไปหาแม่ผมนะ..... ร่างสูงเดินเข้ามาทำหน้าอ้อนๆใส่เล็กน้อย........ก่อนจะเดินออกจากห้องสวยไป

.............
....................
นายจะพาเราไปไหนอาคกเบาๆ......ที่อ้อมอกของคนตัวสูง.........ก่อนจะสะอื้นเบาๆต่อไป

จะทำร้ายคาเมะอีกแล้วใช่มั้ย.......
จะทำให้คาเมะเจ็บอีกใช่รึป่าว
แล้วคาเมะต้องทนอีกเมื่อไหร่
กำแพงที่คาเมะสร้างมามันจะทลายแล้วนะ
คาเมะไม่อยากเข้าข้างตัวเองอีก
ความกลัวมันมีมากกว่าความเชื่อมั่น
ในเมื่อไม่อยากเจ็บปวด.....ก็อย่าเชื่อมั่นอีกเลย.........
.
.

เสียงเพลงคลอเบาๆภายในรถเชปโรลเลทสีขาว.......ร่างเล็กที่พิงซบกับกระจกของประตูอย่างหมดแรง.......ก็อาละวาดไปซะเยอะ.....เริ่มเหนื่อย......

อย่าดิ้นเลยคาซึยะ.....เสียแรงป่าว.....เดี๋ยวลูกจะเหนื่อยตามไปด้วย.....ฟังเพลงเย็นๆเหอะ.....ลูกจะได้อารมณ์ดี. ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก.....กำลังตังหน้าตั้งตาขับรถไม่ช้า......แต่ก็ไม่เร็ว......เป็นผู้เปิดบทสนทนา

ใครเป็นลูกนาย.....เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกนายสักหน่อย.....อย่ามาพูดเองเออเองได้ปะ...... ร่างเล็กหันมันต่อปากต่อคำเล็กๆ.......ก่อนจะหันกลับไปซบกระจก......มองวิวเพลินๆ

อ้าวแล้วที่ป่องๆอยู่เนี่ย.....ไม่ใช่เชื้อชั้นมันแรงหรอ....หึหึ ขำน้อยๆ......ก่อนถูกสายตาคนนั่งอยู่ข้างๆ.....ค้อนเข้าให้.....

นายมันบ้า...... พูดก่อนจะบ่นอุบอิบเบาๆ.........จะไม่คุยด้วยแล้ว......เชอะ(ไหงหวานซะงั้น)

หรือมันไม่จริงล่ะ ร่างสูงเหมือนจะชวนร่างเล็กเล่นสงครามติงต๊อง........(อ้าว.....ซะงั้น)

ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ.....ถ้านายทำร้ายเราอีกนะ.....เราจะฆ่าตัวตายเลย.....คอยดูจิ สายตาของร่างเล็กทำเอาร่างสูงผงะเล็กน้อย

ไม่มีแล้วล่ะ......อาคานิชิ....จินคนนั้นไม่มีอีกแล้ว..... ร่างสูงจ้องตาร่างเล็กกลับ.......แววตาที่มีแต่ความซื่อตรงในตอนนี้.....มันทำให้ร่างเล็กใจเต้นโครมครามอย่างบอกไม่ถูก......

.......... ไร้เสียงโต้เถียงกลับ......ยังไม่อยากรับรู้.....ไม่ไว้ใจเลย......ไม่อยากเชื่อใจอีกแล้ว.......ได้แต่เสมองออกไปทางนอกหน้าต่าง.......

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง.......เสียงเพลงยังคงคลอเบาๆไปเรื่อยๆ..........ท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม.....ใกล้ค่ำ........ต้นไม้ไหวรุนแรงตามกระแสลมพัดผ่าน...........

กว่าร่างสูงจะหันมาอีกครั้ง........ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ.......ก็หลับปุ๋ย........เสียงหายใจที่สม่ำเสมอทำให้รู้ถึงการมีชีวิต.......ร่างสูงมองภาพนั้นยิ้มๆ......ก่อนจะหันไปมองเส้นทางของรถ.......

-------เราจะต้องกลับมารักกันเหมือนเดิม.......คาซึยะ---------

...............
......................

มีอะไรครับคุณแม่........ ร่างสูงก้าวเข้าห้องหรูในตัวบ้าน.......พร้อมร่างเล็กที่เดินตามหลังมา.......ต้อยๆ

ได้ข่าวว่าลูกพาเด็กคนนึงเข้าบ้านเรา......ไหนแม่ขอดูหน้าหน่อยสิ หญิงวัยกลางคนกล่าวขึ้นเสียงเรียบก่อนจะส่งสายตาไปหาคนที่อยูด้านหลังของร่างสูง

ร่างเล็กจำใจก้าวขาออกมาอย่าสั่นๆ......ทำไมเสียงแม่ยูน่ากลัวจังเลยอะ.......

ผู้ชายหรอเรา ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ........ก้มหน้ามองพืม่เคยพาคนเข้าบ้านเรานี่......ทำไมล่ะ....... หญิงวัยกลางคนยังคงกล่าวเสียงเรียบต่อไป......ร่างเล็กยิ่งตัวสั่นมากขึ้น......

ปลายนิ้วร่างทั้ง 2 ร่างที่เกี่ยวกระหวัดกันไว้แน่น.....ก่อนร่างเล็กจะถูกร่างสูงดึงเข้ามาโอบกอดไว้

ก็เค้าเป็นว่าที่ภรรยาในอนาคตผมนี่ฮะ..... ร่างสูงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม.......มือหนาที่ว่าโอบร่างเล็กแน่นแล้ว.......กลับกลับกระชับกันแน่นเข้าไว้อีก

ยูจะบอกแม่ว่ายูรักเด็กคนนี้หรอ ร่างสูงพยักหน้าเชิงเป็นคำตอบให้กับหญิงผู้ที่ถูกเรียกว่าแม่

แล้วแต่ลูกละกัน......ชื่อโทโมฮิสะ.....ยามาชิตะใช่มั้ย หญิงวัยกลางคนถอนหายใจหนักๆ.......ก่อนจะคงสีหน้านิ่งเรียบต่อไป......ร่างสูงพยักหน้ารับแทนร่างเล็ก

อ้อ.....แม่ฮะ.....ผมจะเอาโทโมะมาอยู่ด้วยที่นี่นะฮะ ร่างสูงฉีกยิ้มเป็นมิตร.........พร้อมจูงร่างเล็กเดินออกจากห้องนั้นไป

โคยาม่า.......สืบประวัติยามาชิตะ.......โทโมฮิสะมาที....แค่นี้นะ หญิงวัยกลางคนพูดกับปลายสายเร็วๆ......ก่อนจบบทสนทนาด้วยการตัดสาย




2 b con

แล้วก็ใครจะเอาฟิคเบล....เขียน
ชื่อ........
เบอร์โทร
จำนวนเล่ม........
รับแบบไหน(สยาม-ไปรษณีย์) มี 2 แบบค่ะ....
หรือโทรติดต่อมาได้นะคะ071098086 เบลค่ะ
คาดว่าฟิคจะเสร็จก่อนเปิดเทอมค่ะ